با عرض سلام خدمت مهمانان گرامی وبلاگ خانه موسیقی اصفهان

دوستان عزیز با عرض پوزش به اطلاعتان می رسانم که وبلاگ خانه موسیقی اصفهان تا اواخر تیر ماه به روز رسانی نخواهد شد.

با تشکر(نادرناظمی)

 درورد بی پایان بر خسرو آواز ایران استاد محمدرضا شجریان

کوروش کبیر:

خداوندا مملکت ما را از قحطی و ملت ما را از دروغ نجات بده!!!
 

 به کوروش کبیر چه خواهیم گفت؟؟؟

خانه موسیقی اصفهان
تمامی این متن ها و نوشته ها با مدرک و حتی دست نوشته های شخص استاد شجریان موجود می باشد و هیچ گونه مطلبی به آن اضافه نشده است.
به این آدرس مراجعه کنید.http://shajarianfans.com/post/350.aspx
وبلاگ خانه موسیقی اصفهان نیز حمایت خود را اعلام داشته است.

ماآزموده ایم  در  این  شهر  بخت  خویش
بیرون باید کشید از این ورطه رخت خویش

با تشکر

نظر خواهی برای این پست فعال می باشد

هیچ  آدابی  و  ترتیبی  مجو           هرچه می خواهد دل تنگت بگو

منبع خبر

متن زیر سخنانی است از حسین دهلوی در رابطه با شخصیت هنری استاد حسن کسایی

گرچه به سبب فعالیت در زمینه موسیقی جمعی ایران، از نزدیک با ایشان همکاری نداشتم، ولی در پاره ای مواقع، شنونده نوای جذاب و هنرمندانه ساز ایشان بودم و گاهی نیز که فرصت می شد و به شهر هنری و زیبای اصفهان سفرمی کردم، موفق به دیدارشان می شدم و از نزدیک از صحبت های شیرین و ساز دلنشین ایشان لذت می بردم.

حسن کسایی به راستی از استادان و هنرمندان شایسته موسیقی ایران است، به ویژه که در ایجاد صدای شفاف و جذاب ساز نی نقش مهمی به عهده داشته و آن را به کمال رسانده است، به طوری که سخن مولانا، بزرگ مرد شعر و ادب پارسی،در مورد این ساز: "بشنو از نی چون حکایت می کند..." در زمان ما نیز به واقعیت پیوست.

همچنین باید یاد آوری شود که ایشان در ردیف موسیقی ایران و اجرای شایسته آن نیز از هنرمندان شاخص و بنام کشور است.

آرزو دارم وجود عزیزش از گزند روزگار مصون بماند، سال های طولانی با سلامت کامل پایدار باشد و شرایطی پیش آید که مردم ایران بیشتر بتوانند از اندوخته های هنری استاد گرانقدر بهره مند شوند.

                                                                                    بهمن 1378- تهران

«مجيد ناظم‌پور» نوازنده عود در سمينار بين‌المللی ساز عود در كشور الجزاير به سخنرانی و تكنوازی می پردازد.

          

نوشته های زیر از کتاب چهره افروختگان خطه زنده رود چاپ سال ۱۳۷۰ برداشت شده است که قرین بر ۱۸ سال از آن میگذرد.

"استاد جلیل شهناز"

گوهر وجود هنرمند استاد جلیل شهناز به سال ۱۳۰۰ هجری شمسی در اصفهان پای به عرصه حیات نهاد.

پدر بزرگوارش علاقه وافری داشت که موسیقی سنتی ایران را اشاعه دهد و به همین مناسبت منزلش محفل گرمی برای حضور هنرمندان ایرانی بود.

برادر بزرگ جلیل(آقای حسین شهناز) تار را بس دل انگیز مینواخت و پدرش از همان اوان کودکی مشوق او در یاد دادن و نواختن این ساز به جلیل شد و سال ها این سه یار یعنی جلیل و حسین وتار لحظه ای از یکدیگر جدا نمی گردیدند.

هر زمان حسین کاسه ی تار را در آغوش می کشید و می نواخت جلیل تمام حرکات برادر را زیر نظر داشت و به پنجه های سمار او می نگریست و در پیچ و تابهای نوای زخمه ها خواسته های گم کرده خویش را می یافت و عطش خود را با نوشیدن آواها فرو می نشاند.

ایام کودکی بدین ترتیب سپری شد و دوران جوانی آغاز گردید و جلیل هر روز که از مدرسه باز می گشت یک سر نزد برادر می شتافت و از او می آموخت، برادر هم الحق، سخاوتمندانه هر چه داشت به او می آموخت و در طبق اخلاص هنر جوی جوان می گذاشت.

جلیل شهناز به ریتم علاقه وافری داشت و به همین جهت در نواختن تنبک نیز همت گماشت. چندی هم به فراگیری کمانچه و ویلن پرداخت و این سه ساز را در نهایت زیبایی و ملاحت مخصوص به سبک خود می نوازد. او همچنین سنتور را با مهارت می نوازد و در مسافرت هایی که به خارج از کشور داشته است، در معرفی سبک و اسلوب صحیح موسیقی سنتی همت گماشته و با باز کردن بعضی از پرده های تار با صحت و زیبایی خاص در اجرای کنسرت هایی این ساز را به مردم جهان شناسانده است.

او سالها نوازنده ساز تنها در رادیو تهران بوده و علاوه بر این یکی از نوازندگان ارکستر گلهای رادیو نیز بوده است. شیوه نوازندگی جلیل منحصر به فرد است و قطعاتی را خود تهیه و تنظیم و نحوه ای اجرا می کند که شاید هیچ کس نتواند مثل ایشان آنرا به گوش جان تحلیل گران و علاقه مندان موسیقی ایران برساند.

استاد جلیل شهناز سالها با استاد حسن کسایی و استاد تاج اصفهانی همکاری نزدیک داشته و این سه هنرمند محبوب، معیار و اسلوب موسیقی سنتی ایرانی را به پایه ای نهاده اند که در حد وصف و تعریف نیست و باید شنید و با دقت به نوارهای آن، که شاید در دسترس باشد گوش داد و از بیدادها داد دل گرفت.