فروش در مراکز عرضه محصولات فرهنگی و کتاب فروشی های سراسر کشور

پخش مرکزی:

اصفهان، مقابل هتل عباسی، استریو تومبا

تلفن:2226831-0311

تهران: 66977444-66493775

                 قیمت این مجموعه ۳۵۰۰۰ تومان می باشد

                      

معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پيشنهاد كرد تا آثار منتشر نشده «جليل شهناز»، نوازنده پيشكسوت تار با حمايت دفتر موسيقی منتشر شود.

محمدحسین ایمانی و استاد جلیل شهناز

        

معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی «محمدحسين ايمانی»، معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با حضور در منزل «جليل شهناز» در اصفهان ضمن ديدار با اين هنرمند از سال‌ها تلاش «شهناز» در عرصه فرهنگ و هنر و موسيقی ايرانی تجليل و برای وی آرزوی سلامتی كرد.
محمدحسين ايمانی در اين ديدار پيشنهاد كرد آثار ارزشمند «جليل شهناز» كه تاكنون منتشر نشده است با حمايت دفتر موسيقی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر شود.
جليل شهناز ؛ متولد 1300 هـجری.شمسي از بزرگترين نوازندگان تار سده اخير است كه در طول چند دهه برنامه‌های متعددی اجرا كرده است. دفترتار، پانزده قطعه برای تار، آوای جان، دل من، عطر افشان و تار و ترمه از جمله آثار استاد تار ايران است.

استادجلیل شهناز و محمدرضاشجریان 

                         

جليل شهناز چهره ماندگار عرصه موسيقی در سال ۱۳۸۳و دارای درجه يك هنری از شورای ارزشيابی هنرمندان كشور است.

منبع:خبرگزاری فارس

صبحگاهی

گروه سازهای ملی

آهنگساز: حسین علیزاده

آواز: محسن کرامتی

تصویر جلد نوار کاست

روی اول

1.    قطعه ی سلام(ساخته استاد حسن کسایی، تنظیم: حسین علیزاده)

2.    تک نوازی کمانچه

3.    چهار مضراب(اجرای گروهی)

4.    تک نوازی تار

5.    لزگی(اجرای گروهی با آواز)

روی دوم

6.    قطعه ای بر اساس پیش زنگوله

7.    حصار(دو نوازی تار و کمانچه)

8.    ساز و آواز(اشعار از بابا طاهر و فائز)

9.    تصنیف "ای ساربان" تدوین: حسین علیزاده، حسین عمومی

(بر اساس تصنیف قدیمی، غزل از سعدی)

حسین علیزاده

همنوازان:

حسین علیزاده:                                      تار

عبدالنقی افشارنیا:                                  نی

ارشد تهماسبی:                                       تار و تار باس

سعید فرج پوری:                                   کمانچه و قیچک

علی اکبر شکار چی:                               کمانچه

فرخ مظهری:                                       تار و تار باس

داریوش زرگری:                                   تمبک

مهدی ستایشگر:                                     سنتور

اسعد قریشی:                                         دف

 تکنوازان:حسین علیزاده، عبدالنقی افشارنیا، سعید فرج پوری

در اجرای قطعه "سلام" هنرمندان دیگری نیز همکاری نموده اند:

پشنگ کامکار:                                      سنتور

بیژن کامکار:                                        دف

اردشیر کامکار:                                     کمانچه و قیچک

ارژنگ کامکار:                                    تمبک

محمد فیروزی:                                      عود

استاد حسن کسایی

طنین نغمه ای هر صبحدم از پنجره ها در کوچه خیابان های شهرجاری بود. بانگ سحر آمیز خروسی طلوع کار و حرکت را با یک کلام نوید می داد. سلام، سلامی چون بوی خوش آشنایی...

قطعه ی سلام بیش از سی سال پیش توسط استاد حسن کسایی ساخته شد و هر روز با اجرای زیبای فرهنگ شریف با نام "شادی و امید" از رادیو پخش می شد، مرا بر آن داشت تا به بهانه ی تجلیل از استاد آن را با تنظیم جدیدی به حضورشان تقدیم نمایم، باشد تا در نظربلندشان مقبول افتد.

                                                                                      حسین علیزاده

                                                                                      تابستان 1366

 
ناهید دایی‌جواد معروف به «ناهید اصفهانی» در بیست و هشتم اردیبهشت سال ۱۳۲۱ درمحله «احمدآباد» اصفهان به دنیا آمد. از آن‌جایی که خانواده‌ ناهید، هنردوست و هنرمند بودند بنا به شرایط خیلی زود فعالیت هنری‌اش را آغاز کرد.

ناهید دایی جواد

وی فعالیت آوازی را به صورت رسمی از دانشکده در سال 1341هـ.ش.با اجرای کنسرت آمفی تئاتر دانشکدهی ادبیات اصفهان آغاز کرد.جهانبخش پازوکی که در دانشکده با ناهید هم دوره بود،سبب شد تا وی به طور جدی به خواندن بپردازد. نخستین بار در مسابقه ی کشف استعدادهای هنرمندان شهرستانها که بین دوازده استان کشوربرگزار شده بود،با اجرای ترانه ی«دره خاموش»ساخته ی سیروس ساغر زاده(ساغری) با شعر جهانبخش پازوکی شرکت کرد.این ترانه که بعد ها با نام «غروب کوهستان»معروف شد در رادیو اصفهان توسط ارکستر نه نفره ی آن ظبط شد.ناهید دایی جواد میگوید:«چون این  تصنیف مورد توجه قرار گرفت، جلسه ای در خانه تشکیل شد وخانواده ام که مخالف  رفتن من به تهران ورادیو بودند به شور پرداختند.در آن جمع تنها دایی ام(جواد دایی جواد که در جوانی فوت کرد)پشتیبان من بود. پدرم هم موافق بود صدایم در رادیو عرضه شود اما جرات نمی کرد مستقیما موافقت کند».ناهید بالاخره به رادیو تهران آمد.جواد معروفی تصنیف «غروب کوهستان»را برای گل های صحرایی شماره 62(آخرین شماره گلهای صحرایی)تنظیم کرد.داوود پیر نیا-بنیانگذار برنامه گل ها-که از طرفداران صدای ناهید بود اصرار داشت که در این گل های صحرایی همه ی اجرا کنندگان اصفهانی باشند وچنین شد که تکنوازی تار ان را جلیل شهناز به عهده گرفت.

پس از این برنامه که مربوط به سال های 1342 هـ. ش یا 1343 هـ.ش است، وی فعالیت های خود را به طور رسمی و متناوب پی گرفت او می گوید : « دانشجوی تربیت معلم بودم ودر نتیجه معلم و در نتیجه قبل از این که لیسانس بگیرم ، معلم شدم. از همین رو رفت و آمدم به تهران خیلی مشکل بود . چهارشنبه ها به تهران می آمدم ، پنجشنبه ها در استودیوی رادیو ضبط داشتم و جمعه مجدداً به اصفهان بر می گشتم. در رادیو اصفهان نیز هفته ای دو روز برنامه داشتم . می بایست ماهی یک آهنگ به رادیو تحویل می دادیم . در این زمان حسن کسایی نیز به جمع ما اضافه شده بود. در کنار ترانه ها و خواندن مثنوی های مختلف در رادیو تهران ، گوشه های مختلف ردیف را نیز کار میکردم».

وی نزد تاج اصفهانی و حسن کسایی تلمذ کرده و در تهران نیز از وجود حبیب الله بدیعی بهره گرفته و در کنار حسین قوامی نیز فعالیت کرده است . یادگار این همکاری تعدادی برنامه ی گل هاست که با آواز قوامی و ترانه ی ناهید ضبط شده است . ناهید در سال 1348 هـ.ش از رادیو تهران بیرون آمد و از رادیو اصفهان نیز که نواب صفا آن زمان مدیرکل آن بود، استعفا داد و دیگر به اجرا نپرداخت . او در این باره می گوید:« زمانی که رادیو را ترک کردم موقعیت طوری بود که برنامه ها کم کم دستوری و فرمایشی شده بود. من اهل این طور برنامه ها نبودم و می دانستم اگر بمانم غرق آنها خواهم شد. در صورتی که دلم می خواست تشکیل خانواده بدهم و این کار در فضای رادیو ممکن نبود و عموماً زندگی های خانوادگی آن هنرمندان سست پایه و لرزان بود. از آن سال تا پیروزی انقلاب من به صورت خصوصی تک تک برنامه هایی اجرا کردم و بعد در کوران زندگی و ازدواج افتادم».

پس از انقلاب اسلامی او به تدریس ادبیات و عربی در دبیرستانهای مختلف اصفهان پرداخت و با ازدواج با کیوان قدرخواه از شاعران معاصر ایران، زندگی آرام در محیط روشنفکرانه ی خانوادگی و اقامت در زادگاه خود را پی گرفت.

ناهید به گفته ی خود حدود نود ودو ترانه خوانده است که تعدادی از آن ها از برنامه های گل ها و اغلب حاصل همکاری با جواد معروفی است گل های رنگارنگ شماره های 392 (سه گاه، تصنیف «قسم به خدا» آهنگ از موسی معروفی و شعر بهادر یگانه)، ب 392 (سه گاه، با ارکستر، مثنوی)، 421 (سه گاه، آهنگ از جهانبخش پازوکی و شعر رهی معیری)، 457 (شوشتری، آهنگ از جواد معروفی و شعر بهادر یگانه)، 412 (سه گاه، آهنگ از آریان پور)، 408 (دشتی، آهنگ از تجویدی و شعر معینی کرمانشاهی)، 403 ( افشاری، آهنگ از عارف قزوینی و شعر بهادر یگانه)، 478 (افشاری، آهنگ از معروفی و شعر سیمین بهبانی) ، 462 (بیات اصفهان، آهنگ از جواد معروفی و شعر حافظ) و گل های صحرایی شماره ی 62 (غروب کوهستان) و شاخه گل شماره ی 323 (بیات ترک، مثنوی توسط ارکستر گل ها، تار جلیل شهناز و تکنوازی حسن کسایی) از آثار اوست.

آهنگ های «غوغای هستی»، ساقیا (همراز) و « دونه ی اشک» ( اشکم دونه دونه) نخستین بار در اصفهان توسط ناهید اجرا شده اند و بعدها فرح دخت عباسی طاقانی آنها را در تهران دوباره خوانی کرده است. وی همچنین دو ترانه از منوچهر سلطانی - آهنگساز اصفهانی - با تنظیم حسن کسایی و شعرهای حسین مسرور در رادیو اصفهان اجرا کرده است که یکی با نام « جدایی» در آواز ابوعطا و دیگری « بریز ای مهوش» در دستگاه سه گاه می باشد.

با وجود همه ی این ها وی با همان ترانه ی « غروب کوهستان» از چنان شهرت و محبوبیتی برخوردار شد که در سال های بعد و اجرای ترانه های دیگر هرگز جایگزین خاطره ی معروفیت ترانه ی اول نشد. ناهید درباره ی صدا و فعالیت خود می گوید: « من صدای چندان بلندی نداشتم اما تحریرهای بخصوصی داشتم که مورد توجه بود با این همه همیشه فرصت کمی برای تمرین داشتم و فکر می کنم بهتر از این هایی که پخش شد می توانستم اجرا کنم»

منبع متن: وبلاگ شب انتظار 

منبع تصویر: وبلاگ آونگ خاطره های ما

نوشته های زیر از کتاب چهره افروختگان خطه زنده رود چاپ سال ۱۳۷۰ برداشت شده است که قرین بر ۱۸ سال از آن میگذرد.

                                      علی رستمیان

علی رستمیان فرزندحسین در سال 1328 شمسی در شهر اصفهان پا به عرصه وجود گذاشت. تعلق خاطرش به موسیقی از دوران کودکی به خوبی آشکار بود. از اوایل جوانی گرمی صدایش شکوفا شد و او را به محضر مرحوم استاد علی خان ساغری روانه ساخت.

در سال 1345 مرحوم زنده یاد جلال الدین تاج اصفهانی کار تعلیمش را به عهده گرفت و مدت 5 سال ردیف های آوازی را به وی آموخت. پس از آن مرحوم، استاد کریمی و اخیرا استاد محمد رضا شجریان در تکامل کار خوانندگی اش اهمام ورزیده اند.

رستمیان علاوه بر رشته تخصصی اش (آواز)،سه تار نیز خوب مینوازد و همچنین به نی و تار بسیار علاقه مند است.

از هنرمندانی که تا کنون با او همکاری دارند میتوان اساتیدی مشهور نظیر فرامرز پایور، جلیل شهناز، اصغر بهاری، محمد اسماعیلی و هوشنگ ظریف را نام برد.

او در سال 1364 با صدای دلنشین کاست معروف(چهارباغ) در ابوعطا را به دوستداران هنر موسیقی اصیل ایرانی عرضه داشت که مورد استقبال هر صاحب ذوقی قرار گرفت. همچنین(خزان عشق) را می توان از کارهای موفق وی دانست.

فعالیت های دیگر وی عبارتست از: اجرای کنسرت در تالار وحدت(با گروه مراکز حفظ و اشاعه ی موسیقی)،اجرای کنسرت در تالار ابو ریحان دانشگاه شهید بهشتی(با گروه صبا)، اجرای کنسرت درچهلستون به نفع زلزله زدگان(با گروه صبا)، اجرای کنسرت در هتل عباسی(با آقایان حدادیان، شفائی، بهزادی) و اجرای کنسرت در اداره کشاورزی تهران. از فرزندانش(محمد رضا) به سنتور و سه تار علاقه مند است(که در یکی از شبها از پنجه گرمش در نوازندگی سنتور محفوظ شدیم). (عبدالرضا)به تار و سه تار علاقه نشان میدهد و کار نوازندگی تنبک را نیز شروع کرده است. فرزند سومش به نام (آوا)هنوز خردسال است و امید آن داریم که به زودی استعدادش در هنر موسیقی شکوفا گردد.  

منبع: کتاب چهره افروختگان خطه زنده رود چاپ سال ۱۳۷۰

با سلام

اجرای گروه موسیقی پایور همزمان با بزرگداشت استاد مطهری و برگزاری روز معلم در سالن چمران دانشگاه آزاد واحد نجف آباد.(جمعه ۱۱/۲/۱۳۸۸ ساعت ۱۹)

در این برنامه قطعاتی در آواز بیات اصفهان از استاد فرامرز پایور و مرحوم علی اکبر شیدا اجرا شد.

اعضای گروه موسیقی پایور:

رحیم وکیلی: سنتور

علی امینی: آواز

رحمان مهدیه: تنبک

ناصرپوراکبر: تار

نادرناظمی: نی- سرپرست گروه

با سلام و احترام خدمت میهمانان گرامی

با عرض پوزش به علت تاخیر در بروزرسانی وبلاگ، به اطلاع دوستان می رسانم که وبلاگ خانه موسیقی اصفهان از فرداشب با پست هایی جدید منتظر حضورعلاقه مندان می باشد.

با تشکر