موسیقی در اصفهان

علم موسیقی از اهمیت و ویژگی خاصی برخوردار است که با علوم و هنر های دیگر  قابل قیاس نیست.این علم از جهت عظمت٬ وسعت٬سابقه٬قدمت٬کاربرد و تاثیر گذاری حائز اهمیت است.میگو یند ابو نصر فارابی در مجلسی با نوای موسیقی همه را به گریه واداشت و سپس با نوایی دیگر همه را به خنده انداخت و انگاه لحن موسیقی را تغییر داده همه را خواب کرد و خود از مجلس خارج شد.

  در مورد موسیقی اصفهان باید گفت که این شهر یکی از شهر هایی است که در شکوفایی و پرورش موسیقی نقش موثری داشته وهنر مندان و استادان بسیاری در ان پرورش یافته اند.

   انچه در موسیقی اصفهان علاوه بر هنر موسیقی ایی قابل ذکر است٬بخش های اخلاقی وانسانی ان میباشد که درکنار تکنیک های اجرایی مورد نظر قرارمی گرفته است.یعنی استادان موسیقی علاوه بر این هنر٬دارای سجایای اخلاقی و انسانی بسیار بالایی بوده اند و این اخلاقیات را نسل به نسل و سینه به سینه به شاگردان خود منتقل می کنند.ازجمله این سجایااین بود که هنر مند باید متواضع و فروتن باشد.به طور کلی هنر مندان اصفهانی مبانی فرهنگی را به موازات هنر موسیقی٬به شاگردان خود اموزش می دادند.

استاد(موسی معروفی)نقل می کند که جمعی از دوستان از استاد (حبیب الله سماع حضور)در اواخر عمر تقا ضای نواختن سنتور کرده بودند٬ استاد (حبیب الله )اجازه خواسته بودند تا ابتدا وضو بگیرد و با طهارت مشغول نواختن شود.وقتی یکی از احضار پرسیدنواختن سنتور با وضو گرفتن چه ارتباطی دارد؟استاد در جواب گفته بود:از ان جایی که من هنگام نواختن با خدا راز و نیاز می کنم و مشغول مناجات هستم٬واجب است که با طهارت باشم.

 قدما٬مقامات موسیقی رااز روی برج دوازده گانه٬دوازده امام انتخاب کرده اند که اسامی انها عبارتند از:

1-راست2-اصفهان3-عراق4-کوچک5-بزرگ6-مجاز7-بوسلیک8-عشاق9-حسینی10-زنگوله11-نوا12-رهاوی.

اما در ابتدا٬مقامات هشت بوده و استاد صفوی و خواجه شمس الدین محقق چهر دستگاه دیگررا از مقامات قبلی استخراج کردند که به ترتیب عبارتند از:نوا را از عشاق٬زنگوله را از راست٬بزرگ را از عراق و کوچک را از اصفهان.